Τετάρτη, 29 Απριλίου 2020

Ο Κύριος θαυμαστώνει το έλεός Του στη Θεία Ευχαριστία


Ἑορτῶν ἑορτή εἶναι τό ἡμέτερον Πάσχα. Ὁ Κύριος μέ τήν Ἀνάστασή Του ἔκανε τή ζωή μας ἑορτή καί πανηγύρι, ἐνῶ ἐμεῖς τήν εἴχαμε ἀλλοτριώσει μέ τήν πτώση σέ περιπέτεια θλίψεων, ὀδυνῶν καί φθορᾶς.

 Αὐτή ἡ ἑορτή –λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος– ξεπερνᾶ ὅλες τίς ἄλλες Δεσποτικές ἑορτές, ὅπως ὁ ἥλιος τά ἀστέρια. Καί τό ἀποκορύφωμα τοῦ ἑορτασμοῦ δέν εἶναι ἄλλο παρά ἡ εὐχαριστιακή κοινωνία μέ τό Σωτῆρα Χριστό.

 Σύσσωμοι καί σύναιμοι μέ τόν Κύριο τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου: σ’ αὐτό τό μυστήριο τῆς θείας Κοινωνίας μᾶς προτρέπει νά συμμετάσχουμε ἡ Ἐκκλησία μέ τούς ὕμνους τῶν ἁγίων Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ καί μέ τόν Κατηχητικό Λόγο Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.

 Γιατί –ὅπως σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης– “ἐκεῖνος ὅπου σήμερον μεταλαμβάνει, αὐτός ἀληθῶς καί κυρίως κάμνει Πάσχα̇ ἐπειδή τό ἀληθινόν Πάσχα τῶν χριστιανῶν εἶναι ὁ Χριστός ὁ ἐν τοῖς Μυστηρίοις μεταλαμβανόμενος, καθώς ὁ Παῦλος τό βεβαιοῖ: «καί γάρ τό Πάσχα ἡμῶν ὑπέρ ἡμῶν ἐτύθη Χριστός» (Α' Κορ. ε', 7)”.

 Δυστυχῶς φέτος, χωρίς εὐθύνη δική σας, δέν συμμετείχατε στήν ἀναστάσιμη θεία Λειτουργία. Μνημονευθήκατε ὅμως στή ἱερά Προσκομιδή στό Ποτήριο τῆς ζωῆς, τῆς ὄντως Ζωῆς ὡς “ἀπολειφθέντες δι᾽ εὐλόγους αἰτίας”.

 Μέ ἁπλά λόγια, γιά νά κυριολεκτήσουμε, ἤσασταν ὡσεί παρόντες.

 Κάθε ἕνας μας πρέπει νά ἐξετάσει τόν ἑαυτόν του, προσερχόμενος στή λειτουργική σύναξη, ἐάν ὁ εὔλογος γενικός φόβος πού προκλήθηκε μέ τήν πανδημία τοῦ νέου ἰοῦ κλονίζει τήν πίστη του.

 Ἐδῶ ἔγκειται ἡ μεγίστη εὐθύνη ἡμῶν τῶν ποιμένων, ὥστε νά ἐνισχύσουμε τήν πίστη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος βρέθηκε ἀνοχύρωτος καί αἰφνιδιασμένος μπροστά στήν ἀπειλή, χωρίς τά κατάλληλα πνευματικά ἀντισώματα.

 Ἡ θωράκιση τῶν πιστῶν μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ ἐάν καί ἐφόσον διακρίνουν στά λόγια καί τά ἔργα μας τήν ἀπερικλυδώνιστη πίστη μας.

 Περιττόν εἶναι νά εἰπωθεῖ ὅτι μέ κλονισμένη τήν πίστη γινόμεθα εὐχείρωτα θύματα τοῦ ἀντιδίκου, καί τότε ὁ κάθε λογῆς ἰός καιροφυλακτεῖ νά εἰσβάλλει στήν προσωπικότητα τοῦ ἀνθρώπου, καί ὄχι μόνον ὁ Covid-19.

 Ὅταν μάλιστα πρόκειται εἰδικά γιά τήν προσέλευση στή θεία Κοινωνία (δηλ. γιά τήν ἄμεση ἕνωση μέ τό Χριστό στή θεία μετάληψη, πού εἶναι τό “φάρμακο τῆς ἀθανασίας” καί τό “ἀντίδοτον τοῦ μή ἀποθανεῖν” γιά τήν προσωπική πληρότητα τοῦ πιστοῦ), τότε ἡ ἐνδεχόμενη ἀμφιβολία πίστεως φθάνει καί ὑπερβαίνει τά ὅρια τῆς βλασφημίας, τῆς ἀπαρνήσεως τοῦ ζῶντος Θεοῦ, καί δίχως μετάνοια σημαίνει καί ὁδηγεῖ σέ μιά αἰώνια ἐπιλογή ἀποχωρισμοῦ ἀπό τό Θεό.

 Θά ἦταν προτιμότερο νά μήν κοινωνήσει κάποιος, ἐάν δέν προσέρχεται στή θεία Μετάληψη “μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης”.

 Τρεῖς λέξεις πού ἀντιστοιχοῦν σέ τρεῖς διαφορετικές πνευματικές καταστάσεις πιστῶν πού προσέρχονται νά κοινωνήσουν ὅταν ὁ ἱερεύς τούς προσκαλεῖ:

 αον) “μετά φόβου Θεοῦ”, φράση πού ἀντιστοιχεῖ σ᾽ ἐκείνους πού συναισθάνονται τήν ἀναξιότητα καί τήν ἁμαρτωλότητά τους καί προσέρχονται μέ φόβο Θεοῦ ὡς πρῶτο βαθμό ἀναγωγῆς στό Θεό καί μετάνοια πού ἐνεργοποιεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα στή συναίσθησή τους·

 βον) “μετά πίστεως Θεοῦ”, πού ἀναλογεῖ σ᾽ ἐκείνους πού ἡ πίστη τους εἶναι ζωντανή μέ τή φλόγα-ζωντάνια πού ἐνεργοποιεῖ πάλι τό Ἅγιο Πνεῦμα·

 γον) “μετά ἀγάπης Θεοῦ”. Ἐδῶ ἔχουμε τούς κατά τό δυνατόν τελείους, πού ἔχουν πόθο ἱερό καί λαχτάρα καί λατρεία πρός τό Θεό, πού καί αὐτά τά ἐμπνέει τό Ἅγιο Πνεῦμα ὡς τέλεια ἀγάπη θείας προσέγγισης.

 Νά τά ξαναδοῦμε λίγο ἐκτενέστερα, μέ τρία ἀναλογικά παραδείγματα ἀπό τήν ὥρα τῆς σωτηρίου Σταυρώσεως.

 Αον) “Μετά φόβου Θεοῦ”. Ἐδῶ ἀνήκουν ὅσοι διαπνέονται ἀπό τό φόβο Θεοῦ, νιώθουν καί ἐξασκοῦν μιά σχέση φυσικῆς καί πνευματικῆς “δουλικότητος” (δηλαδή ὡς δημιουργήματα πρός τό Δημιουργό καί Σωτήρα Θεό).

 Ἔχουν τήν εὐφυΐα νά ἀνα-γνω-ρί-ζουν τήν κτιστή μας φυσικότητα! Ὁ Θεός θέλει τή σωτηρία μας μέ τήν ἄμετρη ἀγαθότητα καί φιλανθρωπία Του· καί αὐτοί θέλουν τή σωτηρία τους μέ συναίσθηση τῶν μέτρων τους.

 Ὁ Θεός δίνει τό ἅπαν, αὐτοί μετανοοῦν, γυρίζουν καί Τόν ἀναζητοῦν. Ὁ Θεός εἶναι Θεός τῶν μετανοούντων καί τούς ἀποδέχεται στή βασιλεία Του (παράδειγμα ὁ δίκαιος Ληστής, ὁ καί εὐγνώμων).

 Βον) “Μετά πίστεως Θεοῦ”. Ἐδῶ ἀνήκουν ὅσοι ἐνεργοῦνται ἀπό τή δυνατή πίστη, δείχνουν μιά μεγαλύτερη ὡριμότητα στή σχέση τους μέ τό Θεό καί τό λειτουργικό μυστήριο, ἀποδίδουν στό Θεό τήν πνευματική ἀξιοποίηση τῶν φυσικῶν ταλάντων σάν τούς μισθωτούς τῆς Εὐαγγελικῆς παραβολῆς-παρομοίωσης (παράδειγμα ὁ ἅγιος Λογγίνος ὁ Ἑκατοντάρχης πού ὁμολόγησε τή θεότητα τοῦ Κυρίου κάτω ἀπό τό Σταυρό τῆς ἔσχατης ταπείνωσής Του ὑπέρ ἡμῶν).

 Τέλος (Γον) “Μετά ἀγάπης Θεοῦ”. Ἐδῶ ἀνήκουν ὅσοι διαπνέονται ἀπό τή λατρευτική ὁλοκληρωτική ἀγάπη στή μέθεξη τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ λειτουργικοῦ μυστηρίου, αὐτοί ἐπιποθοῦν μέ τελειότητα τό Χριστό, ζοῦν γιά τό Χριστό. Αὐτοί (πάλι χαρισματικά) ἀποδέχονται ἐνεργό τό Πνευματικό χάρισμα καί εἰσέρχονται στή χορεία τῶν ἀδελφῶν καί φίλων τοῦ Χριστοῦ (παράδειγμα ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ θεολόγος κάτω ἀπό τό Σταυρό, στόν ὁποῖο καί ἀνέθεσε ὁ Κύριος τή φροντίδα τῆς Παναγίας Μητέρας Του).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.